De spoorchaos bij NS en ProRail is ten diepste een besluitvormingsprobleem

In de Volkskrant van 11 februari wordt eindelijk een begrijpelijk beeld gegeven van de oorzaken van de grote chaos bij vorst en sneeuw. Als vroeger een machinist werd geconfronteerd met een bevroren wissel, dan mocht hij daar zelf wat aan doen, en hij kon dat ook. Dat had hij geleerd. Dat is nog steeds mogelijk, alleen het mag niet meer. Als er nu een wissel faalt, dan mag de treinbestuurder niets doen. In plaats daarvan treedt er gestandaardiseerd protocol in werking, dat is ontwikkeld door technisch hoog opgeleide techneuten bij ProRail. Via dat protocol wordt een extern ingehuurde partij gewaarschuwd, die vervolgens met eigen vervoermiddel, de auto, op weg gaat om de wissel te repareren. Dat kan even duren als ook de weg door sneeuw een chaos is geworden. Bij vorst en sneeuw roept dat uiteraard roept dat grote vertragingen op, die golven aan reacties activeren die zich door het hele spoorwegsysteem systeem verplaatsen, elkaar versterken en een niet meer te sturen chaos oproepen. Dat die chaos vervolgens ook informatievoorziening aan steeds bozer wordende reizigers onmogelijk maakt lijkt me niet meer dan logisch.

De uiteindelijke verklaring is tegelijk een felle beschuldiging. Het verwijt richt zich op de politiek. die heeft de NS en ProRail  gescheiden. Haar treft de schuld. Zo wordt extra voeding gegeven aan het jaarlijks terugkerende winterse blaming game rond de spoorwegen. De echte verklaring moeten we zoeken in een structurele fout in de besluitvorming, die evengoed kan optreden bij scheiding als bij fusie van NS en ProRail samen.

In elke organisatie moet je besluiten daar laten nemen, waar de relevante kennis voorhanden is en waar ze voldoende snel kunnen worden genomen. Als wissels uitvallen door sneeuw en vorst, dan is de kennis om dat snel en effectief aan te pakken de kennis van een treinmachinist, die op de betreffende plek die wissel kan bekijken. kan zien of er wat te doen is. Als je die kennis uitschakelt en vervangt door een bureaucratisch geheel aan gestandaardiseerde protocollen, dan gaat het fout. Dat is gebeurd bij ProRail, dat gebeurt heel systematisch in veel organisaties, dat kan ook heel goed gebeuren als je de NS en ProRail samenvoegt.

De oplossing moet op een andere plek worden gezocht. De NS en ProRail moeten samen treinbestuurders weer de ruimte te geven voor een eerstelijnsaanpak, voor het nemen en uitvoeren van operationele besluiten bij wisselproblemen.  Samen moeten ze voorkomen, dat er protocollen worden vastgelegd, waarin die praktische kennis onvoldoende meesprak. Samen moeten ze het gevaar bezweren, dat professionals op hogere posities in de organisatie protocollen bedenken, die de kennis en mogelijkheden van operationeel werkende professionals buitensluiten.

This entry was posted in De kijk van Martin Hetebrij op de politieke dierentuin. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>