Fout filmen in het VUmc, incident of structuur?

In het VU Medisch Centrum zijn ten behoeve van een TV programma opnamen gemaakt van patiënten zonder dat die dit wisten. Al heeft men vanuit het centrum geprobeerd nuances in te brengen, het blijft een slechte zaak om filmers ongevraagd te laten meekijken naar de behandeling van patiënten. Nu kun je het met zijn allen eens zijn dat dit niet had gemogen, vraag is hoe het mogelijk was dat dit toch gebeurde. Natuurlijk zullen ook aan het VUmc velen het eens zijn met het negatieve oordeel. Hoe heeft men daar kunnen besluiten het RTL programma in deze vorm te laten opnemen. Gebrek aan normbesef, slechtigheid dus? ik geloof er niets van. Domheid dan? Met al die verstandige mensen?

Ik mis als buitenstaander de informatie, die nodig is om deze vraag te beantwoorden. Ik heb wel een idee waar de verklaring te zoeken. Er moet aan het VUmc een besluitvormingsproces hebben plaatsgevonden, dat tot het besluit leidde om de filmers camera’s te laten plaatsen en onder afgesproken voorwaarden hun werk te laten doen. In dat besluitvormingsproces moeten protesten zijn genegeerd, of men heeft mensen die zouden kunnen protesteren er buiten hebben gehouden. Wie hadden kunnen protesteren? Artsen neem ik aan, professionals uit een afdeling communicatie of uit een afdeling juridische zaken. Hoe moet dat zijn gegaan?

Er is een partij bij het VUmc, die toestemming heeft gegeven. Wie was dat? Was dat het college van bestuur? Of een andere op een lager niveau? Hoe is die beslisser te werk gegaan? Heeft die zich bij het voorbereiden van zo’n besluit wel goed laten adviseren? Of heeft men na kennisname van het plan, zonder verder overleg autocratisch het besluit genomen en doorgedrukt? En dan eigenlijk de belangrijkste vraag, was dit een incidentele fout, of gaat het om een structurele afwijking in richting van autocratische besluitvorming?

Voor het VUmc is het zaak om zich rekenschap te geven van deze vraag. Gaat het om een incidentele fout, dan moet er iemand op zijn ‘vestje worden gespuugd’.  Is er sprake van een systematisch weerkerende uitschakeling van deskundigheden bij bepaalde besluiten, dan gaat het niet (alleen) om personen maar om slechte gewoonten. Het aanwijzen van een schuldige alleen zal vergelijkbare fouten in de toekomst niet voorkomen.

This entry was posted in De kijk van Martin Hetebrij op de politieke dierentuin. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>