Faalt de directie van het VUmc als beslisser?

Hoe kon men in het VUmc het medisch ethisch aanvechtbare besluit nemen om patiënten te filmen voor het programma ‘op leven en dood’ ? In mijn vorige blog veronderstelde ik een gebrekkig besluitvormingsproces, waarin belangrijke inzichten en partijen niet in het vooroverleg werden betrokken. Vraag was in hoeverre deze verklaring zou kunnen kloppen.

De volkskrant van 25 februari geeft nieuwe informatie. Een artikel daarover laat zien dat de directie met enkele leidinggevende artsen de besluiten over het filmen hebben genomen. De directie was dus de beslisser, die zonder goed overleg met relevante deskundigheden binnen het personeel zijn besluiten nam. De besluitvorming werd dus zo georganiseerd, dat mogelijke protesten werden voorkomen.

Dat roept nieuwe vragen op. Waarom heeft de directie van het VUmc zo gehandeld? Hoe te verklaren dat de verstandige mensen in die directie toch keuzen maakten die achteraf dom blijken? Ik kan op dit moment twee antwoorden bedenken.

  1. Misschien was er alleen maar sprake van een ondoordachte sturing van het besluitvormingsproces. De directie realiseerde zich de complexheid en de risico’s van het filmprogramma onvoldoende. Ze wilde vol daadkracht, zonder veel oponthoud en gedoe een snelle keuze maken. Dat zou het image van het VUmc zeer ten goede kunnen komen.  Men heeft echter onvoldoende tijd genomen om de tegenspraak te organiseren die voor een goed doordacht besluit nodig is.
  2. Een andere verklaring kan in de cultuur van het hele ziekenhuis worden gezocht. Het VUmc heeft net een conflict achter de rug over het functioneren van de intensive care. In dat conflict kwam het verhaal naar buiten dat er onder het personeel een angstcultuur heerst. Het ging daarbij allereerst over angst voor de machtige en arrogante specialisten bij de intensive care, die hun eigen gang gingen. Maar zo’n angst kan breder verspreid zijn, met uitlopers naar de directie. Dat zou een verklaring kunnen zijn van voorzichtigheid om bij onenigheid de directie tegen te spreken. Dat kan gebrek aan tegenspraak bij onenigheid verklaren, zowel vanuit het personeel als vanuit de raad van toezicht. Een directie die geen tegenspraak verwacht kan gemakkelijk de gewoonte ontwikkelen om vol daadkracht, maar kort door de bocht ondoordachte besluiten te nemen.

Twee mogelijke antwoorden. Ze sluiten elkaar niet uit. In beide antwoorden faalt de directie als beslisser. Ik ben nieuwsgierig of de antwoorden in de goede richting wijzen. Wie weet komt er nieuwe informatie.

This entry was posted in De kijk van Martin Hetebrij op de politieke dierentuin. Bookmark the permalink.

One Response to Faalt de directie van het VUmc als beslisser?

  1. Carrie says:

    Nice to read your blog

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>