De Europese landen liggen op een Procrustusbed. Het wordt inkorten of uitrekken, au!

Een moderne overheid heeft een markt nodig. Als die goed functioneert is die de bron voor het belastinggeld, waarmee de overheid beleid kan maken. Andersom heeft een markt een overheid nodig. De overheid zorgt voor spelregels en de rechterlijke macht om die te handhaven. De overheid zorgt ook voor een goed functionerend geldsysteem en de gemeenschappelijk munt die daarvoor nodig is. Naarmate de waarde van het geld meer constant blijft nemen de mogelijkheden toe om de lange termijn plannen en afspraken te maken, die spelers op de markt nodig hebben om te floreren en zich te ontwikkelen. Hoe sterker een overheid, des te beter is ze in staat de markt zijn coördinerende functie te laten vervullen en de processen erin ‘in toom te houden’.

De overheid in de Europese Unie is zwak. Ze bestaat uit een verdeeld geheel van meerdere overheden, met een gemeenschappelijk markt, met een gemeenschappelijke munt. Zouden die Europese overheden als eenheid in de markt kunnen ingrijpen, dan waren ze samen de baas. Samen zouden ze de markt regeren. In de Europese Unie is dat andersom. Met als gevolg dat de financiële markt de overheden regeert. Die marktregering heeft veel macht. Als de Europese regeringen niet doen wat de markt eist, dan dreigt die met grootschalige faillissementen, van landen, van banken, van bedrijven, van grote spelers als pensioenfondsen. Met als eindresultaat een fundamentele aantasting van de welvaart van velen. Sputterend en spartelend worden de overheden meegesleept op een weg die ze niet willen. De markt heerst, ze is een harde baas, ze kent geen mededogen.

De keuze is eenvoudig. Of de Europese overheden ontwikkelen zich tot een machtscentrum, dat de gemeenschappelijk markt met zijn gemeenschappelijke munt onder controle houdt en stuurt. Of Europa verkruimelt tot (groepjes) afzonderlijke overheden, elk met een eigen munt, en elk met een eigen markt. Een tussenweg is er niet. De markt in de Europese Unie lijkt op Procrustus, een bandiet uit de Griekse mythologie, die zijn slachtoffers op het Procrustusbed legde. Waren ze te lang, dan kortte hij ze in door het afhakken van ledematen. Waren ze te kort, dan rekte hij ze uit tot ze de goede lengte hadden.

De Europese Unie laat een hele verzameling overheden zien, elk op een eigen Procrustusbed.  Ze zijn te klein, van elk is het bed te lang. De markt rekt ze dus uit. Dat gaat erg van au. De Europese overheid als geheel ligt op een eigen bed. Maar dat is te kort. Dat wordt afhakken, au au. We zijn vrij in Europa, we kunnen kiezen, tussen een te lang of te kort bed.  Hoe we het keren of wenden, het wordt inkorten of uitrekken.

This entry was posted in De kijk van Martin Hetebrij op de politieke dierentuin. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>